| Dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 26 marca 1875, Gdańsk |
| Śmierć | 16 listopada 1922, Monachium |
| Zawód | fizyk |
| Wykształcenie i kariera | |
| Studia | matematyka i fizyka, Berlin |
| Doktorat | 1897 |
| Opiekun | Max Planck |
| Stopień naukowy | privatdozent (Getyndze, od 1900) |
| Główne miejsca pracy | Getyndze; Uniwersytet w Mediolanie; Stuttgart |
Max Abraham studiował matematykę i fizykę w Berlinie pod kierunkiem Maxa Plancka i w 1897 roku obronił pracę doktorską. W swojej pracy naukowej koncentrował się na dynamice elektronów.
Życiorys i wykształcenie
W Berlinie Abraham przygotował doktorat i prowadził badania łączące zagadnienia matematyki i fizyki. Po uzyskaniu stopnia doktora rozwijał zainteresowania teoretyczne dotyczące zachowania elektronów w polu elektromagnetycznym.
W 1900 roku otrzymał habilitację i został mianowany privatdozentem w Getyndze. Pracował tam do 1909 roku, łącząc wykłady z pracą badawczą.
Badania nad elektronem i sformułowana hipoteza
Abraham prowadził badania nad dynamiką elektronów. W 1902 roku przedstawił pierwszą hipotezę dotyczącą struktury elektronu i wyprowadził wzór opisujący zależność masy elektronu od prędkości. Praca ta stanowiła jeden z istotnych wkładów do ówczesnych dyskusji nad właściwościami elektronów.
Kariera zawodowa i działalność podczas wojny
W 1909 roku Abraham objął stanowisko profesora mechaniki racjonalnej na Uniwersytecie w Mediolanie i pracował tam do 1914 roku. Wybuch I wojny światowej zmusił go do powrotu do Niemiec.
Podczas wojny Abraham zajmował się teorią transmisji radiowej. Po zakończeniu działań wojennych nie powrócił do Mediolanu. Do 1921 roku pracował w Stuttgarcie, gdzie zastępował profesora fizyki na Technische Hochschule. Zmarł w 1922 roku w Monachium.
