| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Cornelis van Almonde |
| Urodzenie | 1762, Gdańsk |
| Śmierć | 6 listopada 1844, Gdańsk |
| Zawód | kupiec; urzędnik konsularny |
| Rodzina i pochodzenie | |
| Pochodzenie | rodzina z Holandii (XVII w.) |
| Ojciec | Cornelius (1719–1792) |
| Dziadek | Cornelius (1682–1760) |
| Działalność gospodarcza | |
| Główna branża | handel zbożem, suknem, jedwabiem, wełną wielbłądzią |
| Firma | Almonde und Behrend (współwłaściciel 1815–1828) |
| Nieruchomości i majątek | |
| Kamienice | Langgasse 19 (ul. Długa) |
| Inne obiekty | spichlerz „Król Dawid”, dom letniskowy we Wrzeszczu, Piecki (Pietzkendorf), Arciszewo (Artschau) |
| Funkcje publiczne | |
| Konsul | Konsul Holandii w Gdańsku (1810–1844) |
| Działalność charytatywna | prezes zarządu szpitali św. Ducha i św. Elżbiety (1797) |
Cornelis van Almonde był gdańskim kupcem i pełnił funkcję konsula Holandii w Gdańsku przez większą część pierwszej połowy XIX wieku. Pochodził z rodziny o holenderskich korzeniach i prowadził rozległą działalność handlową oraz posiadał kilka nieruchomości w mieście i okolicach.
Życiorys i pochodzenie rodziny
Rodzina van Almonde przybyła do Gdańska w XVII wieku z Holandii. W linii męskiej występowały trzy pokolenia noszące imię Cornelius: dziadek (1682–1760), ojciec (1719–1792) oraz Cornelis urodzony w 1762 roku.
Działalność handlowa i posiadłości
Van Almonde zajmował się głównie handlem zbożem. Był współwłaścicielem firmy Almonde und Behrend w latach 1815–1828; przedsiębiorstwo zajmowało się także handlem suknem, jedwabiem i wełną wielbłądzią przy Hundegasse 51 (obecnie ul. Ogarna, 1817).
Do jego majątku należały kamienice przy Langgasse 19 (ul. Długa), domy przy Hundegasse 66, spichlerz „Król Dawid” na Wyspie Spichrzów oraz posiadłości poza miastem — wieś Piecki (Pietzkendorf) i osada Arciszewo (Artschau) koło Straszyna. Posiadał też dom letniskowy we Wrzeszczu przy obecnej ulicy Miszewskiego.
Funkcja konsularna i działalność publiczna
Cornelis van Almonde pełnił funkcję konsula Holandii w Gdańsku od 1810 do 1844 roku. W zakresie działalności publicznej kierował pracami zarządu szpitali św. Ducha i św. Elżbiety w Gdańsku — był ich prezesem w 1797 roku.
Początkowo mieszkał przy Krebsmarkt (Targ Rakowy). Później zamieszkał w pałacyku przy Langgarten 47 (obecnie ul. Długie Ogrody), najpierw jako dzierżawca od 1803 roku, a od 1808 roku jako właściciel; w tym budynku w 1807 roku gościł Napoleon Bonaparte. Zmarł 6 listopada 1844 roku w Gdańsku.
