| Życie | |
|---|---|
| Urodzenie | 7 grudnia 1893, Gdańsk-Wrzeszcz |
| Śmierć | 29 listopada 1982, Asperg |
| Służba | |
| Wejście do armii | 10 kwietnia 1913 |
| Rola | Generał wojsk pancernych, dowódca jednostek pancernych |
| Najważniejsze dowództwa | 11 Dywizja Pancerna, Dywizja Großdeutschland, XIV Korpus Pancerny, XXXXVIII Korpus Pancerny, 6 Armia |
| Odznaczenia | |
| Najważniejsze | Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami |
Hermann Balck odbył długą karierę wojskową, rozpoczętą przed I wojną światową i kontynuowaną w Siłach Zbrojnych III Rzeszy. Zyskał reputację dowódcy formacji pancernych i był wielokrotnie odznaczany za służbę bojową.
Życiorys i służba wojskowa
10 kwietnia 1913 roku Balck wstąpił do armii i trafił do 10. batalionu strzelców w Goslar. W I wojnie światowej dowodził pod koniec konfliktu kompanią karabinów maszynowych. Po wojnie jego jednostka została przyjęta do Reichswehry, gdzie kontynuował służbę.
W okresie międzywojennym awansował w stopniu i obowiązkach. 1 lutego 1938 roku otrzymał mianowanie na podpułkownika, a w listopadzie 1938 roku przeniesiono go do inspektoratu wojsk szybkich (Inspektion der Schnellen Truppen). Po kampanii wrześniowej 1939 roku w październiku przejął dowodzenie 1 Pułku Strzelców i walczył podczas kampanii francuskiej nad Mozą, pod Sedanem oraz przy Dunkierce. W czerwcu 1940 roku otrzymał Krzyż Rycerski.
Dowództwa i działania podczas II wojny światowej
Pod koniec 1940 roku, będąc pułkownikiem, został dowódcą 3 Pułku Pancernego i uczestniczył w działaniach w Grecji. W maju 1941 roku objął dowództwo 2 Brygady Pancernej. 1 listopada 1941 roku mianowano go generałem wojsk szybkich, a później dowodził 11 Dywizją Pancerną w składzie Grupy Armii Południe.
W sierpniu 1942 roku awansował do stopnia generała majora, a 1 stycznia 1943 roku do generała porucznika. Otrzymał Liście Dębu i Miecze do Krzyża Rycerskiego. W marcu 1943 roku trafił do rezerwy, lecz po powrocie do służby objął dowództwo Dywizji Großdeutschland. We wrześniu 1943 roku dowodził XIV Korpusem Pancernym pod Salerno. Na początku listopada 1943 roku mianowano go generałem wojsk pancernych i przeniesiono na front wschodni, gdzie dowodził XXXXVIII Korpusem Pancernym. W sierpniu 1944 roku dowodził 4 Armią Pancerną i w tym miesiącu otrzymał Brylanty do Krzyża Rycerskiego. We wrześniu został dowódcą Grupy Armii G na zachodzie. Po odwrocie części oddziałów przerzucono go do Budapesztu, gdzie objął dowództwo 6 Armii. Ta formacja, razem z 1 i 3 Armią węgierską, funkcjonowała jako Grupa Armijna Balck. Po zakończeniu działań bojowych armia wycofała się do Styrii i poddała Amerykanom.
Awanse i odznaczenia
Balck zdobywał kolejne stopnie i wyróżnienia w toku służby: od podpułkownika przed wojną do generała wojsk pancernych podczas wojny. Najwyższe przyznane mu wyróżnienie to Krzyż Rycerski z kolejnymi dodatkami.
Do najważniejszych odznaczeń należą:
- Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami
- Krzyż Rycerski (przyznany 3 czerwca 1940)
- Liście Dębu (przyznane 20 grudnia 1942)
- Miecze (przyznane 4 marca 1943)
- Brylanty (przyznane 31 sierpnia 1944)
- Odznaka pancerna w srebrze oraz inne odznaczenia zagraniczne i krajowe
Losy po wojnie
Po zakończeniu działań wojennych Balck trafił do niewoli alianckiej. W 1948 roku skazano go na 3 lata pozbawienia wolności; odsiadkę odbył w połowie wyroku.
10 kwietnia 1913 i 3 lata to daty i liczba powiązane z początkiem jego służby oraz wyrokiem po wojnie.
